Dit weekend moest ik in Limburg zijn. Een CD opname. Eén liedje maar, waarvoor ik wel 5 uur in totaal onderweg was. Maar dat was niet erg want....
Uh, ja die CD opname was het ook wel waard maar er zat ook een heel andere leuke gebeurtenis aan vast. Jawel, maar eerst even....
Ik dacht laat ik het eens even nakijken. Ik wist wel dat ik ongeveer 2 jaar geleden begonnen was met mijn space en al snel op een forum terecht kwam. Ene Jessica hielp daar de ene na de andere spacer op weg. Het duurde niet lang voordat ze ook een berichtje achterliet op mijn space. Een contact, ook al was het virtueel, dat vanaf het eerste begin goed aanvoelde. Groeide en .... ja ik schrijf wás!!!
Om precies te zijn, op 10 juni 2005 ('s nachts, hoe kan het anders) maakte ik mijn eerste logje. Op 29 juni daarna postte Jessica haar eerste groet op mijn space. Twee jaar later, 9 juni, sta ik voor het gebouw waarin de CD opname plaats zal vinden. Langzaam komt er auto aanrijden. Ik kijk nieuwsgierig naar de persoon achter het stuur. Ze wil al bijna weer gas geven maar ik heb haar allang herkend en zwaai. De auto wordt abrupt in de achteruit gezet en het portier zwaait open. Alsof we elkaar al jaren kennen maar tijden niet gezien hebben... uh dat is eigenlijk dus ook zo... vallen we elkaar in de armen.
Gauw de auto parkeren, binnen wacht een kop koffie inclusief limburgse vlaai. We voelen ons wel heel prominent als alles ook nog eens door een tv-camera(!) vastgelegd wordt. Tuurlijk moet Jessica achter een boom duiken om er aan de andere kant weer vandaan te komen. Onderwijl vriendelijk zwaaiend waardoor de cameraman bijna achterover naar binnen valt. Hahaa...
Veel tijd hebben we niet aangezien ik moet inspelen en de opnamesessie al bijna begint. Heel snel nog eventjes een fotootje maken natuurlijk... Marijke meets Jessica in real!
Uh, oh ja, de CD opnamen zijn geweldig verlopen. Over een tijdje meer daarover ;)
Maar even snel een update logje, er kwamen al wat berichtjes binnen van spacers die zich zorgen over me maakten... Wat trouwens wel heel erg lief is! Ik was even wat minder op jullie spaces maar beslist niet weg hoor! Er gebeurde hier ongeveer van alles tegelijk. Twee webspace-accounts waar ik heel wat had staan werden ineens gesloten, dus dat was even hard werken om alles weer netjes online te krijgen. Ondertussen was ik een webcam-applicatie aan het testen (samen met Drs.P en Annajee) die ook te gebruiken is op de spaces. Wie alvast nieuwsgierig is kan op editspace terecht, daar staat al het een en ander op. Waarschijnlijk kun je me dus binnenkort hier live op de space aantreffen, en zelfs iets vragen! Of als je daar niet op wilt wachten kun je alvast een voorproefje nemen en kijken op mijn stickam Profiel waar overigens ook wat muziek te vinden is waarin je me als saxofonist kunt horen (ook op veler verzoek).
Zoals altijd komt een tegenslagje nooit alleen. Op mijn werk is/was het druk druk druk. De komende week moeten een aantal leerlingen examen doen, dus nog even hard werken om alle puntjes op de bekende i te krijgen. En jawel, natuurlijk slaat het griepvirus op zo'n moment toe en loop ik kuchend, snotterend en bibberend les te geven. Tot overmaat van ramp begaf de printer het ook nog eens. Uiteraard, hoe kan het ook anders, op het moment dat je die het hardste nodig hebt.
Kommer en kwel? Ach nee hoor, valt hard mee. Elk nadeel heb zun voordeel (of was het nou anders om). Een nieuwe printer is er inmiddels en de aankoop gaf genoeg stof voor een column in het volgende magazine... Ondertussen weet ik ook hoe je XP opnieuw installeert. Zus-lief haar versie zorgde namelijk al tijden voor zodanige problemen dat we een complete her-installatie hebben gedaan. Weet ik ook weer hoe dat werkt. Ondertussen hoop ik dat ik het griepvirus eruit gezweet heb en...
Kom ik snel weer langs om jullie vragen te beantwoorden en jullie spaces te bekijken. En natuurlijk de beloofde beschrijving voor de werkelijke Topbanner en... nog veel meer! So stay tuned...
Toch wel apart hoor, ingesneeuwd zijn. Op het journaal hebben ze het steeds over 'Overlast', en dat is het natuurlijk ook wel enigszins. Maar als je goed luistert hoor je niemand echt klagen. Een verdraaglijke overlast.
Ik merk het op straat. Buren die elkaar helpen auto's uit te graven, over sneeuwbultjes heen drukken waaraan onze auto's niet gewend zijn. Gewoon al een wandeling door het dorp levert een aantal leuke gesprekken op met mensen die je normaal met een enkele groet of misschien wel zonder te groeten voorbij zouden lopen. De mensen zijn ineens een stuk aardiger voor elkaar. Ze lachen naar elkaar terwijl ze over smalle uitgegraven paadjes elkaar passeren.
Er rijden wel auto's maar het zijn er heel wat minder dan normaal. Waar ik normaal 's morgens vroeg wakker word van verkeer dat over de drempel van de zijstraat hier dichtbij dendert is het nu de rust zelve. Niet onaangenaam moet ik zeggen. Ineens blijkt dat boodschappen doen niet perse met de auto hoeft. En aangezien zelfs de fietsen ingesneeuwd zijn is de fietsenstalling bij de plaatselijke super dan ook maar tot sleestalling omgedoopt (foto met toestemming van zus-lief gegapt) Leuk he, zo'n slee kan je niet eens op slot zetten!
Over lichaamsbeweging trouwens helemaal niets te klagen. Sneeuwruimen en een wandelingetje door de sneeuw en je hebt je dagelijkse behoefte dubbel en dwars gehad. En het is nog leuk ook. Alhoewel ik moest lachen vanavond toen ik aan de overkant een man zag lopen die een beetje mopperde, 'Loop nou eens een beetje door' mompelde hij bibberend tegen een klein hondje wat hij bijna achter zich aan door de dikke laag sneeuw heen sleepte.'T arme beestje had geen snowboots.
Thuis een bevriende collega uit het door stroomstoring getroffen Haaksbergen nog maar eens proberen te bellen. Inmiddels had hij zijn analoge telefoontoestel terug gevonden. Op zijn GSM was hij niet te bereiken, de batterijen waren leeg en die kon hij natuulijk niet opladen. Zij gaan nu de tweede stroomloze (koude) nacht in. Met een beetje geluk kunnen ze morgen boodschappen doen. Maar de mensen in Haaksbergen lachen ook nog steeds. Over negen maanden een Babyboom? Prenatal zal er wel bij varen..
Dat zullen de tuincentra in het voorjaar ook wel doen als alle afgeknapte bomen en doorgezakte struiken vervangen moeten worden. Achter in mijn tuintje hangt er ook het een en ander alle kanten op. Of de snoeischaar daar nog uitkomst brengt? Nouja, een goede reden voor een herinrichting, was toch eigenlijk wel nodig. Hmm misschien een Tip voor de AH's, ik denk dat een hamsterweek het nu wel goed zal doen!
Comfortabel vanuit mijn warme nestje bekeek ik vanmorgen op het journaal de dikke puinhoop op de Nederlandse wegen. De westelijke helft had te kampen met wind en regen terwijl de oostelijke kant sneeuwval te verduren had. Hmm... dat roept om foto's en met apparaat in de aanslag maakte ik een paar foto's in de tuin. Tegenwoordig moet je dat vastleggen toch! Terwijl ik lekker de ochtend door rommelde zag ik wel dat het maar steeds door bleef sneeuwen, dan weer eens wat minder, dan weer eens wat heftiger.
Tussen de middag was er al een aardige laag bijgekomen. Tja, dan nog maar een paar fotootjes, dat maakt tegenwoordig toch niks meer uit. Omdat ik altijd pas 's middags begin met mijn werk had ik al bedacht dat ik maar op tijd van huis moest gaan. Je weet het maar niet met dit weer dacht ik nog heel erg opportuun. Iets meer dan een uur voordat ik zou moeten beginnen stapte ik de auto in, nadat ik hem terug had gevonden onder een dikke laag sneeuw. Na een paar pogingen en even flink het gaspedaal in trappen kreeg ik het zowaar voor elkaar om de parkeerplaats uit te draaien. Voorzichtig reed ik naar de doorgaande weg waar ik gelijk kon aansluiten. Ik begon me al een beetje af te vragen of dit nou wel zo verstandig was. Her en der lagen enorme takken over de weg die onder de dikke laag sneeuw waren bezweken. Op de parallelweg zag ik arme schoolkindertjes naast hun fietsen lopen, met dikke rode wangen diep weg gestopt in hun mutsen. Zielig hoor. En het zijn net zulke kindertjes die ik op les heb straks. Kan ik niet beter... Nou ja, ik zet nog even door dacht ik, even kijken hoe het op de snelweg is. Terwijl ik die na dik 3 kwartier pas opdraai kon ik daar ook weer aansluiten. En nog erger, het bleef maar stil staan. Het zicht werd er ook niet beter op en... Nou ja, thank God voor de mobiele telefoon, ook al mag het niet onder het rijden, nou ja ik sta toch stil, ik bel naar mijn werk. Ja er zijn zowaar mensen die de telefoon opnemen. Degene die dat doet is niet erg gelukkig, niet omdat ik afbel maar vooral omdat ze zelf nog naar huis moet. Bereid je maar op het ergste voor zeg ik, je kunt beter gaan lopen. Dat is nogal een eind zegt ze. Ik vertel haar dat de hoogste snelheid die ik heb gehaald 7 km per uur is.... Aangezien ik helemaal stil sta besluit ik op de weg te keren nu dat nog net kan. Ik dreig bijna vast te komen zitten maar krijg het net op tijd voor elkaar met een behoorlijk dot gas.
Zo zit ik na een dik uur slipcursus weer veilig thuis. In de MSN mijn zus en daarna mijn nichtje die een uur en een kwartier van school naar huis heeft gelopen in de dikke sneeuw. Terwijl we zitten te MSNen bericht ze hoe er een boom bij hun in de straat op een auto is gevallen. Pffff... 't is echt erg hier zeg. Vanochtend was het nog leuk maar... Alhoewel een onverwacht middagje vrij is ook wel... Nog maar even een paar fotootjes voordat het te donker wordt. Bekijk ze ook maar even in het fotoabum, daar staan er nog een paar meer.
Als je denkt dat je eindelijk een beetje tijd hebt dan...
Het begon met een heel knullig dingetje. Ik heb een redelijk professionele geluidskaart in mijn computer gebouwd met allemaal handige en leuke programmaatjes waarmee ik regelmatig werk. Een van die programma's is een player/recorder/organizer waarmee ik opnamen aardig ruisvrij kan opnemen en bewerken. Nou zorgt het programma voor een heel stoer taakbalkje dat leuk aan de zijkant van mijn schermpje gaat zitten en als ik er met mijn muis over ga dan komt het tevoorschijn en kan ik van daar allerlei programmaatjes activeren.
Daar begon het probleempje, ik kreeg de programmaatjes niet meer geactiveerd vanaf dat stoere balkje. Wel op een andere manier maar ... tja.. ik moest daar natuurlijk zonodig mee aan het knutselen om dat weer als vanouds te krijgen. Nou had ik het duistere vermoeden dat het allemaal gekomen was na de installatie van een (gratis) antivirus-programma. (nooit doen!) Dus even een systeemherstel (zo'n handig knopje in XP) en.... ja, dus niet!
Hmmm de computer geeft zelf aan dat herinstalleren het probleem wel oplost. Oke, even die installatie CD zien terug te vinden (uit een enorme stapel)... Alles opnieuw geïnstalleerd, opnieuw opstarten vereist. En.... helaas... Nou goed, zo snel raak ik niet in paniek. Eerst maar eens alles netjes verwijderen en dan een nieuwe installatie... Euhh ja, ik kan weer vanaf mijn stoere balkje... maar... Nu doet mijn ruisonderdrukkertje het ineens niet meer... aaargh... dat is erger dan dat ik niet meer vanaf mijn stoere balkje kon activeren.
Ik begin te vermoeden dat ik beter... maar ja het onheil is al geschied. Met systeemherstel terug gaan heeft ook geen effect meer. Updates dan maar, misschien.. je weet het maar nooit. En na elke update weer opnieuw opstarten en vol verwachting op het bewuste icoontje klikken om telkens weer een schermpje te krijgen met "Er is een fout geslopen... u was bezig met een bewerking...moet het programma nu afsluiten...etc." Zucht, het wordt er niet beter op, sterker nog het wordt er slechter op, mijn stoere balkje ziet er ineens veel minder stoer uit en verdwijnt niet meer naar de zijkant van het scherm. Bovendien lijkt mijn computer er genoeg van te krijgen en springt een paar keer spontaan op zwart... crashhhhhhhhhhh
Oefff, nou dan toch maar eens een keer gaan slapen, voorzover dat lukt. Ik kan dat soort dingen nou eenmaal niet uitstaan! De volgende dag me inhouden, en gewoon gaan werken, en 's avonds... met frisse moed. Weer de hele zooi er af, weer alles opnieuw. Er komt weer leven in mijn balkje, maar dat ruisonderdrukkertje...niks. bweuhhhhhh...
Ik wordt het moe, sta al bij de mediamarkt te overwegen of ik de hele kaart er maar uitgooi en er iets nieuws inzet. Maar zoveel nieuws is er niet, alleen nog een uitgebreidere uitvoering waarvan de prijs niet echt opweegt tegen de extra snufjes. Ik besluit maar eens eerst een mailtje naar de firma te wagen. Neem me voor om dan ook echt niet meer te gaan prutsen, maar euhm tja, ik ben nog al eigenwijs. En! Niet zonder resultaat. Na het sturen van de mail zit ik een beetje te zoeken in de programmabestanden die bij het programma horen en ineens zie ik dat er allemaal dubbele mapjes zijn gemaakt. Alle bestanden die samen in een enkele map horen zijn netjes verspreid. Het is een heel geknutsel om het allemaal weer in de juiste mapjes bij elkaar te krijgen.
Pfieuwwww maar ik heb eindelijk resultaat. Mijn stoere balkje werkt weer, mijn ruisonderdrukkertje doet het weer, en voor zover ik heb kunnen controleren de rest ook. Houdt je wel lekker van de straat moet ik zeggen. Benieuwd wat de klantenondersteuning te melden heeft na mijn mail.
Pas in het najaar 2002 werd ik eindelijk eens digitaal. Velen hadden mij er al om gesmeekt, dat jij nog niet een peeceetje hebt was een veel gemaakte opmerking. Nou had ik wel een pc, maar dat was geen computer waarmee je online kon. Ik was eigenlijk een van de eersten met een computertje, maar dan een heuse Atari 1040st. Dat zegt de meesten waarschijnlijk niets, alleen de ware computerfreak weet waarover ik het heb.
Nee die Atari 1040st heeft het niet gered als computer (snik) helaas. Maar het was een van de beste computers die er was op dat moment. Helemaal voor het draaien van muziekprogramma's. En dat was wel de hoofdreden voor mij om nog heel lang bij de Atari 1040st te blijven hangen.
However, de computertaal die dat beestje beheerste heette TOS en was net even iets anders dan DOS. En tja... daardoor niet uitwisselbaar. Bovendien kon de Atari niet tegen het commerciële geweld van Bill aan, en uiteindelijk waren de programmeurs van Steinberg zo aardig om Notator en Cubase ook in DOS variant te bewerken tot Finale en Cubasis. Het moment voor mij om ook eindelijk bij de online computerfamily te gaan horen.
Dat betekende wel even omschakelen. Alles was weer net even anders. Al snel maakte ik via MSN kennis met het fenomeen chatboxen. Toen nog gewoon voor iedereen bereikbaar. OK er waren heel wat rare, idiote, griezelige, irritante chatboxen, maar daar hield ik me wel verre van. Althans, nouja, je moet alles wel een keertje geprobeerd hebben, laten we het daar op houden. Maar er waren ook heel leuke chatboxen. En in een van die chatboxen leerde ik Wizzy kennen.
Wizzy was net als mij nog geheel computerleek. Had wel ergens een klok horen luidden, en was ook slim genoeg, maar hoe alles nou precies zat, al die foefjes van selecteren/plakken, control c control v. We hebben nachtenlang met zijn tweetjes zitten klooien en oefenen en regelmatig in een deuk gelegen voor onze eigen computertjes. We hebben ook menig mannelijk chatter die gelijk naar onze cupmaten vroeg behoorlijk de gek aan gestoken. Maar het was niet alleen lol en gein trappen, we deelden langzamerhand onze levens samen.
De chatboxen waren allang gesloten en toch hebben Wizzy en ik altijd contact gehouden met elkaar. Niet wekelijks, of dagelijks. Soms zijn er tijden over heen gegaan. Maar toch stond zij altijd nog bij mijn contacten, en ik bij de hare. En op een of andere manier hadden we altijd weer contact als het er echt toe deed. Toen mijn vader overleed kreeg ik een enorm lieve mail van haar. Maar ook Wizzy had het nodige te verduren in haar leven en deelde dat met mij. Samen met alle verdrietjes hebben we ook altijd veel lol gehad samen.
En vandaag... na 3 jaar... ontmoeten Wizzy en ik elkaar voor het eerst in real zoals dat heet. We spraken af op een station ergens in den lande... Of liever gezegd voor het station, bij de rookpaal stelde ze voor. Wat wel hilarisch is aangezien we samen online gestopt zijn met roken dik 2 jaar geleden. Helaas heeft zij het niet volgehouden, ik wel...
Op het laatste moment nog even onze telefoonnummers en een fotootje uitgewisseld. En dat was maar goed ook, want er bleken twee rookpalen te staan voor het station, en natuurlijk... Al bellend lopen we op elkaar af. Ik zie iemand die erg op de beeltenis lijkt en haar mond synchroon beweegt met de stem in mijn oor. Haha ik zie je lach ik en wuif. Na 3 jaar msn zien we elkaar voor het eerst en staan een beetje te lachen. Raar, ja en nee... het is ook meteen heel vertrouwd. Het schept toch een band als je al zolang contact hebt met elkaar.
We lopen de stad in en zoeken een kroegje op. Een cappuccino met een flink stuk gebak met slagroom hadden we bedacht. Het gebak blijkt echter bevroren en dus wordt het op voorstel van de serveerster een broodplankje. Daar blijft het niet bij... de uurtjes vliegen voorbij. We praten, lachen, vertellen, kijken... ja kijken naar dat rare mannetje dat binnenkomt. Haha, we kijken allebei, hij heeft nog niks gedaan maar we liggen al bijna in een deuk. Hij pakt een schaakspel uit zijn tas, zet het op, drinkt zijn glas leeg, pakt zijn schaakspel weer in en gaat... We zijn de laatsten die de kroeg uitlopen en spreken af dat we dit heel snel weer gaan doen!
Pffff, blij dat de gewone week weer begonnen is, kan ik even uitrusten! Haha... ja bij de meeste mensen is dat andersom, alhoewel... Nou ja, het leven van een muzikant houdt dus ook in dat je werken moet wanneer andere mensen vrij zijn. Concerten zijn meestal in het weekend, en dan zijn er nog van die schnabbels zoals workshops voor amateur-muzikanten. Natuurlijk, in het weekend. Voor die mensen een leuk uitje, voor mij hard werken. Zo had ik het hele weekend maar liefst drie afspraken per dag staan. 's Morgens, 's middags en 's avonds. En tussen de afspraken door nog net genoeg tijd om van afspraak a. naar afspraak b. te komen. Druk-druk-druk dus, maar ja ik vind het ook zo... Natuurlijk kan ik ook een keer "nee" zeggen, maar... euhm, tja, daar ben ik niet zo goed in. Ik vind het ook allemaal veel te leuk en gezellig.
Neem nou zo'n groep saxofonisten. Ergens in de Achterhoek zit ik zaterdagmorgen. Ze hebben allemaal nooit echt fatsoenlijk les gehad. Dat wil zeggen, nooit van een saxofoondocent maar van een klarinetdocent die dacht dat ie ook wel verstand van een saxofoon had. In twee en een half uur maak ik hen bekend met een groot gedeelte van mijn trucendoos. Hulpgreepjes, maniertjes om technische passages te spelen, wat tips voor hun mondzetting. Het is gewoon ontzettend leuk om de verbazing maar vooral ook de hoop dat ze nu dat lastige stukje wel kunnen leren spelen op hun gezichten te zien. Hun dankbaarheid doet me snel vergeten dat ik er een stukje vrij weekend voor heb opgeofferd.
Nou ja, en zo vliegt het weekend voorbij, ik eindig als op oppas bij neefje en nichtje. Maar ik vraag me stiekum af wie er nu op wie past. De soep en broodjes staan voor me klaar, koffie wordt er voor me gezet. Natuurlijk vindt deze tante het prima als ze nog wat extra chips willen en lekker lang op willen blijven... haha waar ben je anders tante voor! Ze liggen net een uurtje in bed als Paps en Mams weer thuis komen. Ik hoor ze nog net de sleutel in het slot steken zodat ik kan doen alsof ik klaar wakker op de bank naar een film zit te kijken.
Thuis tuur ik nog even op de space en voel me een beetje schuldig omdat ik geen tijd heb gehad om jullie spacers te bezoeken. Mijn oogjes rollen echter spontaan dicht. Deze week maak ik het goed met jullie. Morgen ben ik vrij... en heb ik ... weer een afspraak, maar ook een heeeeellllll leuke afspraak. Daarover morgen...
De eerste week... hij zit er weer op. Op mijn werk is dat ook direct altijd de meest chaotische week. Maandag kijken collega's en ik elkaar nog moedig aan. We weten allemaal wat ons te wachten staat. De leerlingen die over zijn moeten deze week allemaal al les hebben. Maar een groot deel zal door een ander rooster op school niet op de oude tijd kunnen komen. Daar moet je dan al iets voor verzinnen. Dan moeten alle nieuwe leerlingen gebeld worden. Zij komen pas volgende week maar ze moeten wel allemaal bericht, en ik moet van alles van ze te weten zien te komen. Vooral wanneer ze vrij zijn om bij me op les te komen. Ik ben behalve dinsdag alle dagen hier vertel ik, met de nadruk op behalve dinsdag. Je wilt niet weten hoe vaak het antwoord dan begint met "op dinsdag..." Na minstens 2 avonden bellen heb ik die puzzelstukjes op papier. Ondertussen moet je ook nog voor elkaar zien te krijgen dat je een heel nieuw rooster in elkaar zet dat vanaf volgende week draait.
Op woensdag durven collega's en ik nog steeds hoopvol te lachen als we elkaar tegenkomen met blocnotes vol aantekeningen op weg naar de telefoon (waar nog meer collega's gebruik van willen maken). Op donderdag wordt de hoorn van de telefoon regelmatig met een diepe zucht neergelegd en klinkt er zo af en toe een flinke gil ter afreageren door de docentenkamer waarbij wachtende collega's begripvol naar elkaar kijken. Op vrijdag moet ik alle puzzelstukjes bij elkaar hebben maar ik mis natuurlijk nog de tijden van 1 leerling. En geloof me, ik weet het uit ervaring want ik heb dit nou al vele jaren gedaan. Hoe goed je het ook probeert te doen. Als je net alles klaar hebt en doorgegeven, zegt er eentje, oh dan kan ik niet! En dat heeft als gevolg dat je het hele rooster weer overhoop kunt halen en tijden aan het bellen bent. De kreten die dat oplevert bij collega's en mij zijn vanaf volgende week hoogstwaarschijnlijk te horen in de gangen en de docentenkamer. Net zoals het "Heb jij het al voor elkaar?" Tegen de tijd dat we het voor elkaar hebben zijn we allemaal "geroosterd"! Ik ga nog even verder puzzelen.
Ik heb deze week nog heerlijk genoten van het zonnetje, maar de telefoon begint alweer regelmatig te rinkelen. De baas heeft alweer gebeld. Collega ook. Er beginnen weer mailtjes binnen te stromen. Kortom, volgende week weer werken. Is het even afgelopen met mijn luizeleventje... Haha..
De eerste week is dan ook altijd de meest chaotische week op mijn werk. Roosters moeten opnieuw gemaakt worden, en dat is altijd een pittige klus. Dus... ik zal mijn best doen om jullie vragen te beantwoorden, maar als het eventjes duurt dan weet je waar het aan ligt.
Maar eerst nog mijn laatste vakantie weekend. Alhoewel dat staat ook al weer vol met afspraken. Nou ja.. een mens moet iets te doen hebben he. En ik ben wel de laatste die mag klagen.
Er was eens een tijd dat je kon bellen en je een aardige telefoniste aan de lijn kreeg tegen wie je kon vertellen waarom je belde. Je werd dan netjes doorverbonden en ...
Tegenwoordig krijg je dat niet meer zo snel voor elkaar. We leven in de tijd waarin onze telefoons tegen elkaar beepen. Alles wordt geregeld met een aantal beepjes. Kaartje bestellen voor de bioscoop, beep je maar door het menu en het is geregeld. Als je nog een aardige telefoniste aan de lijn wilt krijgen moet je behoorlijk goed kunnen beepen (en geduld hebben).
Nou weet ik niet hoe uw telefoon beept maar de beepjes van mijn telefoon worden over het algemeen niet meteen begrepen. Meestal moet ik een tweede keer beepen voordat de ontvanger mijn beepje heeft verstaan. Geen flauw idee waar het aan ligt. Misschien beept mijn telefoon wel met een twents accent, wie zal het zeggen.
Toen ik dan ook in 3(!) verschillende brieven las hoe ik mijn nieuwe creditcard per telefoon moest activeren zag ik de bui al hangen. Maar goed, een andere manier was er niet dus ik ging er maar even goed voor zitten.
Beep 1: Nederlands of Engels. Beep. Nederlands of Engels. Beep. Ja, verstaan
Beep 3: Maak nu uw eigen 8 cijferige toegangscode (waarbij omslachtig wordt uitgelegd hoe ik de geboortedatum van mijn moeder zou moeten invoeren!) Een toegangscode? Waarvoor? Om veilig contact op te kunnen nemen met de klantenservice. pfff, ik wíl helemaal geen toegangscode! Maar ik heb niets te willen. Dus: beep-beep-beep-beep-beep-beep-beep-beep.... Maak nu uw eigen 8 cijferige toegangscode (etceteraetcetera)...beep-beep-beep-beep-beep-beep-beep-beep.... Maak nu uw eigen 8 cijferige toegangscode (etceteraetcetera)...beep-beep-beep-beep-beep-beep-beep-beep....
U wordt doorverbonden naar de klantenservice. Tsss... dat wíl ik helemaal niet, ik wil gewoon gebruik kunnen maken van mijn creditcard, waarvoor ik ook nog eens betaal!
Al onze medewerkers zijn in gesprek (waar heb ik dat meer gehoord). De wachttijd bedraagt ongeveer 10 minuten. Onze excuses voor het ongemak (zou dat niet wat origineler kunnen?). Blijft u aan de telefoon! (nee geen vraag meer een bevel!)
Pompiedompiedom! Pffff.... Er was een tijd dat je gewoon je nieuwe kaart bij je bankfiliaal kon ophalen. Toen de baliemedewerkers je nog kenden (en ik hun). Oke, dan moest je ook wel eens wachten maar dan kon je tenminste nog gezellig een praatje maken met je mede-wachtenden. Nu hoor ik alleen mevrouw Blik tussen drie tuutjes door die me behoorlijk begint te irriteren.
Eindelijk ben ik aan de beurt. Nou mag ik alle cijfertjes met mijn eigen twentse accent opnoemen. Mijn gesprekspartner herhaalt ze, in één keer allemaal goed. Ik ben weer geactiveerd, of nou ja mijn creditcard dan. Kan ik verder nog iets voor u doen? vraagt de stem aan de andere kant plichtmatig. Nou ja, ik vraag me af waarom het allemaal zo ingewikkeld moet. Waarom kan ik mijn kaart niet gewoon bij mijn bankfiliaal afhalen? vraag ik tegen beter weten in. Dat heeft allemaal met veiligheid te maken is het antwoord.
Op een of andere manier ben ik niet echt overtuigd! Beep.Beep.
Zo bent u er nog?! Ik zat namelijk al een tijdje te bedenken hoe ik dit verhaaltje moest betitelen en hoe ik zou beginnen... En dacht als ik deze log "vakantieverhalen" noem en begin met "vroeger"... loop ik de kans dat 80 % al afgehaakt is.
Maar u behoort kennelijk tot de 20 % volhouders en bent benieuwd wat ik nu weer te vertellen heb...
Zoals ik al zei dus, vroeger, toen ik nog een jong (onschuldig, nou ja valt ook wel weer mee) meisje was, gingen wij altijd met de hele familie op vakantie. Maakte niet uit waar naar toe, we waren met de hele bubs ooms en tantes en neven en nichten. Gezellig, inderdaad, erg gezellig mag ik wel zeggen! Zo gezellig, dat we dat zelf de meeste tijd niet eens in de gaten hadden.
Daar kom je pas achter als ...
Als ik nu op bezoek ga bij mijn tante. Mijn tante, de oudste zus van mijn vader, loopt al tegen de 80. Oeps sorry, dat mag ik vast niet zeggen van haar, ok goed, ze is nog net geen 80. Mijn tante is altijd het adres geweest voor de hele familie waar je terecht kon met... wat dan ook maar. De zoete inval, u kent dat misschien wel! Is er iets in de familie? Dan ga je daar naar toe en daar zit de hele bubs dan. En moet er iets gedaan worden, of doorgegeven worden dan is het "tante". Moet je iets weten? Dan ga je naar "tante".
Eigenlijk weet ik niet beter, ze woonde altijd 3 huizen van mijn ouderlijk huis. Het ouderlijk huis dat Zus en ik helaas een paar jaren geleden hebben moeten ontruimen toen onze ouders zo vlak na elkaar heengingen. En sinds die tijd beseffen Zus en ik hoe belangrijk "tante" is voor ons. Onze lifeline naar de familie.
Dus zo af en toe, of zoals het uitkomt, ga ik even gezellig op bezoek bij "tante". Niet alleen maar omdat ik "iets" wil weten, of moet doorgeven, maar ook gewoon zomaar. Om eventjes te weten hoe het met de hele familie is, en hoe het met haar is ook natuurlijk. Want ze vertelt nog wel heel vrolijk hoe de dokter haar uitlacht omdat ze gewoon op haar fietsje voor de controles komt, maar ze is wel ... nouja, nog net geen 80 dus! En omdat...
De afgelopen avond is ook zo'n af-en-toe-zoals-het-uitkomt moment dat ik even bij haar binnen wip om een kopje koffie te drinken. Ze zit te frutselen met 3D knipseltjes, samen met een vriendin, maar daarom ben ik niet minder welkom. Ze heeft me nog maar nauwelijks de koffie ingeschonken of we zitten alweer vreselijk te lachen om al die vakantieverhalen van vroeger. De 3D werkjes liggen eventjes stil, de vriendin moet ook lachen terwijl "tante" en ik, elkaar aanvullend, de meest bizarre vakantieverhalen oplepelen. Ja, het waren prachtige vakanties, hilarische herinneringen en een reden te meer om even bij "tante" een kopje koffie te drinken.
Zaterdagmorgen zit ik al vroeg in de auto richting zuiden. Achterin wel te verstaan, samen met neefje. Voorin zitten zus en zwager. Een familiedagje zou je denken. Daar is het geheel mee te vergelijken, en toch weer helemaal niet. Alle personen in de auto hebben (o.a.) 1 ding met elkaar gemeen buiten familie te zijn. We zijn als het ware geboren in de blazerswereld. Vanaf foetus tot nu zijn we omringd geweest met blaasmuziek. Dus dat je dan zelf een instrument gaat spelen lijkt alleen maar logisch...
Lijkt! Want... nouja, ik wil jullie niet vermoeien met onze frustraties en het verschil tussen opvoeding toen en nu. Daarover heb ik al genoeg logjes (en citaten) op spaces rond zien vliegen. Maar toch, om als zesjarige de blokfluit die je zus al had afgekauwd (ja toen waren ze nog van hout) te krijgen met alle vooringenomen verwachtingen was niet altijd even leuk. En tegen de tijd dat je een "echt" instrument mocht spelen bleek dat het instrument te zijn waaraan er toevallig behoefte was in het orkest. Zus, zwager en ik kregen dan ook standaard een klarinet in de handen gedrukt. Na een jaartje knoeien werd je dan gedumpt in het orkest, wat ongeveer gelijk staat aan iemand na een uurtje zwemles in het diepe gooien. We hadden geluk als we de eerste en de laatste toon meekregen en verder werd er dan ook van ons verwacht dat je vooral niet hoorbaar was (zowel op je instrument als mondeling).
Ja ja, dat waren nog eens tijden! Maar of het allemaal zo goed was... dus niet, je moest wel een behoorlijke volhouder zijn om er lol aan te blijven houden. Dat was zo'n dertig jaar geleden zo. Tot er een paar mensen op het idee kwamen om een "jeugdorkest" op te richten. Waar je niet tussen allemaal ouwe knarren zat, en waar je je wel mocht laten horen, waar het gezellig was en waar je ondertussen ook nog iets leerde. Zus, zwager en ik zijn dan ook de laatste generatie die met een harde smak in het orkest terecht kwamen. Tegenwoordig doorlopen ze een voorbereidende opleiding, mogen ze eerst allerlei instrumenten uitproberen en dan kiezen. Daarna doorlopen ze nog twee jeugdorkesten voordat het Groot orkest in zicht komt. Neefje naast mij in de auto is van die generatie net als nichtje, zijn zus.
Nichtje zit al in het zuiden, om precies te zijn in Kerkrade. Jawel dat stadje dat altijd in het nieuws is wanneer er weer eens een voetbal-confrontatie is tussen "ons oranje" en de oosterburen. In dat stadje hebben ze elke 4 jaar hun eigen internationale evenement. Het Wereld Muziek Concours. U raadt het al, nichtje zit daar al met het jeugdorkest. Zij strijden vandaag om de hoogste eer in de concertwedstrijden. Ja hoor, er zijn nog meer WK's dan alleen voetbal. En wij zijn natuurlijk onderweg om heel hard te klappen voor hun prestaties. Heel spannend vinden zus en ik, ook al hoeven we zelf niet te spelen. Misschien wel spannender dan wanneer jezelf moet spelen. Na het optreden van "ons" jeugdorkest volgen er nog 4 orkesten en daarna pas de uitslag. Jawel ze hebben het waar gemaakt, een gouden medaille met onderscheiding zelfs en in het veld van die dag een tweede plek! En trots dat we zijn! Dat hadden die paar mensen dertig jaar geleden nooit kunnen vermoeden, dat hun ideetje nog tot zulke grote prestaties zou leiden!
Na terugkomst (en dat is wel een paar uurtjes rijden) en na een klein feestje zit ik nog tot diep in de nacht de website bij te werken. Want wij kregen niet alleen de muziek met de paplepel ingegoten!
Overigens voor de volledigheid: Zus speelt nog steeds klarinet, terwijl zwager en ik uiteindelijk voor de saxofoon kozen. Nichtje koos geheel uit vrije wil voor de klarinet, en neefje net zo voor de bariton. Dat u maar op de hoogte bent!
Dat was me het weekendje wel weer even. Zaterdag concert, wat zoveel betekent dat je de hele middag zit te repeteren, tussendoor even snel naar huis om nog een hapje eten binnen te krijgen, snel in de concertkleding hijsen en weer terug naar de concertzaal. Even iemand zoeken die op de juiste knopjes van mijn MD-recorder durft te drukken. Meestal maak ik opnamen van alle concerten, die ik dan weer bewerk en op een CD-tje brand. Met de huidige technieken is dat een 'fluitje van een cent' vergeleken bij vroeger. Maar daar zal ik later nog eens een logje aan wijden. Na het concert moet je als muzikant nog even wat adrenaline kwijt, dus dat betekent tot in de kleine uurtjes... (vult u maar in!). Eigenlijk was ik nog van plan om de ruwe opnamen op mijn harde schijf te pleuren maar dat is er niet meer van gekomen.
De zondag begint relaxed. Als verjaardagscadeautje had ik nog een bioscoopje te goed en alhoewel mijn verjaardag al maanden geleden is lukt dat bioscoopje nu pas. Het wordt 'The War of Worlds'. Ik heb wel iets met 'The War of Worlds', het boek en de muziek door Jeff Wayne, vandaag is het dus Spielberg's interpretatie op het witte doek. Zoals viel te verwachten veel sound en beeld effecten. Op een paar kritische kanttekeningen na (zoals een Tom Cruise die, na het instorten van ongeveer de hele wereld, in een auto springt die wonder boven wonder geen krasje opgelopen heeft en zonder een steen aan de kant te hoeven leggen wegscheurt) toch wel een aanrader. Bovendien trakteerde de bioscoop ons voorafgaand op een aardige licht en sound show. Daarna nog even gezellig nababbelen op een terrasje op de Oude Markt (ook een aanrader).
Thuis doe ik later 's avonds nog een poging om mijn opnamen op de harde schijf te krijgen. Helaas een vruchteloze, ik zit de rest van de avond als een soort helpdesk medewerker met 'Zus' in de MSN te assisteren om de shockwaveplayer op haar pc te installeren. En dan had ik eigenlijk ook nog...pffff.... Maar goed dat ik de rest van de week vrij ben. Kan ik even bijkomen!
Dinsdag probeer ik maar eens te bellen naar het klantenservicenummer dat in de laatste brief staat. Ik draai het nummer en hoor zo'n stem op een bandje. Wilt U iets weten over... kies dan een 1,.. als u... kies dan een 2... Ik kies en krijg weer een bandje. Alle opties afgeluisterd, mijn optie zit er niet bij, dus maar de overige vragen. Tuut, ik wordt doorgeschakeld en... weer een bandje. Wegens overmatige drukte op de lijn adviseren we op een later tijdstip weer te bellen. Klik. Tuut, tuut, tuut...
Ik probeer het een uurtje later nog eens. Zelfde verhaal. Nog maar een uurtje later. Zelfde verhaal. Dan maar eens eerst een paar boodschappen doen. En weer bellen, zelfde verhaal. Maar goed dat ik een dagje vrij ben. Tussen het eten koken door nog eens, misschien zit iedereen nu wel te eten. Maar nee, ze hebben nog geen tijd voor mij.
Woensdag dan nog maar eens weer proberen. De stem blijft vastberaden mij adviseren het later nog eens te proberen. Hoeveel later vraag ik me ondertussen stilletjes af. Ik zet er maar een kopje koffie bij en probeer het nog eens tegen elfen. En...hiephiephoera...de verbinding wordt niet eens verbroken. In plaats daarvan hoor ik elke halve minuut de boodschap "Al onze medewerkers zijn in gesprek, wij helpen u zo spoedig mogelijk, blijft u aan de telefoon". Nee nog niet eens een gezellig muziekje. Halve minuut stilte, daar is ze weer. Ik pak nog maar eens een kopje koffie. Moet mijn neus snuiten, wat behoorlijk lastig is met een hand. Als er nou eens iemand mee zit te luisteren naar de geluiden die iemand maakt als je aan de telefoon zit te wachten. Ik denk dat je daar best wel een hilarisch bandje van kan maken. Ondertussen heb ik al meer dan 30 keer gehoord dat alle medewerkers in gesprek zijn (hoeveel medewerkers zouden dat zijn? 2? of 1?). Met een hand de vaatwasser uitpakken gaat wel maar duurt wel erg lang. Een uur later, nog niets. En ik moet straks wel werken! Ik loop naar de badkamer om mijn tanden te gaan poetsen. Tandpasta op een tandenborstel knoeien met één hand is ook niet echt gemakkelijk. Zul je zien dat ik net de tandenborstel in de mond heb en dan... dacht ik nog. En dan ineens een mannenstem. Goedemorgen... Ik verslik me bijna.
De aardige man moet wel een beetje lachen om mijn verhaal en kan zich goed voorstellen dat ik het allemaal wel verwarrend vind. Ik ga het even uitzoeken, hebt u een momentje...? Euhm, nou, hoelang duurt dat momentje dan vraag ik, want ik moet over 10 minuten naar mijn werk leg ik uit. Hij verzekert me dat het maar kort zal duren en inderdaad is hij na een paar minuten terug. Ik moet het modem maar gewoon onaangeraakt in huis laten staan en er niets mee doen tot ik nader bericht van hen krijg. Heb ik straks nog wel telefoon dan vraag ik. Jawel, hij garandeerde me dat zij daarvoor zullen zorgen, ik hoef niks te doen!
Ik hoop maar dat het allemaal goed komt. Ondertussen vind ik het toch maar een beetje vreemd dat je als telefoonbedrijf zo moeilijk bereikbaar bent.
Altijd heb ik alle aanlokkelijke aanbiedingen van verveelde medewerkers van callcenters op het gebied van telefonie rigoureus afgeslagen. Ook al waren ze wel 10 procent goedkoper met hun gesprekskosten, dat scheelde mij dan misschien wel 3 cent per 2 maand. Dus daar deed ik het niet voor. Niet dat ik nou zo verknocht ben aan KPN, Er is gewoon nooit een echt goede reden geweest om het te veranderen. Internetten heb ik nooit via de telefoon gedaan dus.
Tot nu! Ik kreeg enkele weken geleden een aanbieding om de telefonie ook via de kabel te krijgen. Niet alleen de gesprekskosten zijn goedkoper maar vooral het abonnement. Kijk dan kunnen we praten dacht ik. Als trouw kabelabonnee kreeg ik bovendien het aantrekkelijke aanbod om de benodigde modem gratis te verkrijgen en de eerste twee maanden geen abonnementskosten. Bovendien werd alles netjes geregeld met de KPN, kon ik mijn eigen nummer houden en zaten alle gemakken zoals voicemail en nummerweergave ook gratis in het pakketje.
Na alles uitgeplozen te hebben en nergens een addertje onder het gras gevonden ging ik overstag en meldde me aan. Bedankt en Gefeliciteerd, ergens in juli zou ik via de kabel kunnen telefoneren. Hiephiephoera! Begin vorige week kreeg ik een brief van de KPN waarin bevestigd werd dat ik was afgemeld (wat ze wel betreurden). Tja...
Afgelopen vrijdag kreeg ik een email; Helaas waren ze iets te voorbarig geweest en konden ze de kwaliteit niet garanderen, waardoor het hele feest niet doorging. De volgende dag kreeg ik eenzelfde brief nogmaals per post. En vandaag stond de buurman aan de deur, er was een pakketje voor me: Juist, de modem voor de telefoon via de kabel!? Ik geloof dat ik weer een aardig avontuur ga beleven deze zomer. Morgen maar eens even bellen... via KPN!
Strumenti 
xxx Marijke
Maar even snel een update logje, er kwamen al wat berichtjes binnen van spacers die zich zorgen over me maakten... Wat trouwens wel heel erg lief is!
Het begon met een heel knullig dingetje. Ik heb een redelijk professionele geluidskaart in mijn computer gebouwd met allemaal handige en leuke programmaatjes waarmee ik regelmatig werk. Een van die programma's is een player/recorder/organizer waarmee ik opnamen aardig ruisvrij kan opnemen en bewerken. Nou zorgt het programma voor een heel stoer taakbalkje dat leuk aan de zijkant van mijn schermpje gaat zitten en als ik er met mijn muis over ga dan komt het tevoorschijn en kan ik van daar allerlei programmaatjes activeren.
Ik wordt het moe, sta al bij de mediamarkt te overwegen of ik de hele kaart er maar uitgooi en er iets nieuws inzet. Maar zoveel nieuws is er niet, alleen nog een uitgebreidere uitvoering waarvan de prijs niet echt opweegt tegen de extra snufjes. Ik besluit maar eens eerst een mailtje naar de firma te wagen. Neem me voor om dan ook echt niet meer te gaan prutsen, maar euhm tja, ik ben nog al eigenwijs. En! Niet zonder resultaat. Na het sturen van de mail zit ik een beetje te zoeken in de programmabestanden die bij het programma horen en ineens zie ik dat er allemaal dubbele mapjes zijn gemaakt. Alle bestanden die samen in een enkele map horen zijn netjes verspreid. Het is een heel geknutsel om het allemaal weer in de juiste mapjes bij elkaar te krijgen. 
Pas in het najaar 2002 werd ik eindelijk eens digitaal. Velen hadden mij er al om gesmeekt, dat jij nog niet een peeceetje hebt was een veel gemaakte opmerking.
Pffff, blij dat de gewone week weer begonnen is, kan ik even uitrusten!
Ze liggen net een uurtje in bed als Paps en Mams weer thuis komen. Ik hoor ze nog net de sleutel in het slot steken zodat ik kan doen alsof ik klaar wakker op de bank naar een film zit te kijken.
Er was eens een tijd dat je kon bellen en je een aardige telefoniste aan de lijn kreeg tegen wie je kon vertellen waarom je belde. Je werd dan netjes doorverbonden en ...
Eindelijk ben ik aan de beurt. Nou mag ik alle cijfertjes met mijn eigen twentse accent opnoemen. Mijn gesprekspartner herhaalt ze, in één keer allemaal goed. Ik ben weer geactiveerd, of nou ja mijn creditcard dan. Kan ik verder nog iets voor u doen? vraagt de stem aan de andere kant plichtmatig. Nou ja, ik vraag me af waarom het allemaal zo ingewikkeld moet. Waarom kan ik mijn kaart niet gewoon bij mijn bankfiliaal afhalen? vraag ik tegen beter weten in.
Zo bent u er nog?! Ik zat namelijk al een tijdje te bedenken hoe ik dit verhaaltje moest betitelen en hoe ik zou beginnen... En dacht als ik deze log "vakantieverhalen" noem en begin met "vroeger"... loop ik de kans dat 80 % al afgehaakt is.
De afgelopen avond is ook zo'n af-en-toe-zoals-het-uitkomt moment dat ik even bij haar binnen wip om een kopje koffie te drinken. Ze zit te frutselen met 3D knipseltjes, samen met een vriendin, maar daarom ben ik niet minder welkom. Ze heeft me nog maar nauwelijks de koffie ingeschonken of we zitten alweer vreselijk te lachen om al die vakantieverhalen van vroeger. De 3D werkjes liggen eventjes stil, de vriendin moet ook lachen terwijl "tante" en ik, elkaar aanvullend, de meest bizarre vakantieverhalen oplepelen. Ja, het waren prachtige vakanties, hilarische herinneringen en een reden te meer om even bij "tante" een kopje koffie te drinken.
Alle personen in de auto hebben (o.a.) 1 ding met elkaar gemeen buiten familie te zijn. We zijn als het ware geboren in de blazerswereld. Vanaf foetus tot nu zijn we omringd geweest met blaasmuziek. Dus dat je dan zelf een instrument gaat spelen lijkt alleen maar logisch...
Nichtje zit al in het zuiden, om precies te zijn in Kerkrade. Jawel dat stadje dat altijd in het nieuws is wanneer er weer eens een voetbal-confrontatie is tussen "ons oranje" en de oosterburen. In dat stadje hebben ze elke 4 jaar hun eigen internationale evenement. Het Wereld Muziek Concours. U raadt het al, nichtje zit daar al met het jeugdorkest. Zij strijden vandaag om de hoogste eer in de concertwedstrijden. Ja hoor, er zijn nog meer WK's dan alleen voetbal. En wij zijn natuurlijk onderweg om heel hard te klappen voor hun prestaties. Heel spannend vinden zus en ik, ook al hoeven we zelf niet te spelen. Misschien wel spannender dan wanneer jezelf moet spelen. Na het optreden van "ons" jeugdorkest volgen er nog 4 orkesten en daarna pas de uitslag. Jawel ze hebben het waar gemaakt, een gouden medaille met onderscheiding zelfs en in het veld van die dag een tweede plek! En trots dat we zijn! Dat hadden die paar mensen dertig jaar geleden nooit kunnen vermoeden, dat hun ideetje nog tot zulke grote prestaties zou leiden!
verwachten veel sound en beeld effecten. Op een paar kritische kanttekeningen na (zoals een Tom Cruise die, na het instorten van ongeveer de hele wereld, in een auto springt die wonder boven wonder geen krasje opgelopen heeft en zonder een steen aan de kant te hoeven leggen wegscheurt) toch wel een aanrader. Bovendien trakteerde de bioscoop ons voorafgaand op een aardige licht en sound show. Daarna nog even gezellig nababbelen op een terrasje op de Oude Markt (ook een aanrader).
Altijd heb ik alle aanlokkelijke aanbiedingen van verveelde medewerkers van callcenters op het gebied van telefonie rigoureus afgeslagen. Ook al waren ze wel 10 procent goedkoper met hun gesprekskosten, dat scheelde mij dan misschien wel 3 cent per 2 maand. Dus daar deed ik het niet voor. Niet dat ik nou zo verknocht ben aan KPN, Er is gewoon nooit een echt goede reden geweest om het te veranderen. Internetten heb ik nooit via de telefoon gedaan dus.
